Στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών, ο Dawson ζούσε με την ανησυχία ότι θα έπρεπε να αποχωριστεί τον μεγαλύτερο αδερφό του, Dalton, καθώς και οι δύο βρισκόντουσαν σε ανάδοχη οικογένεια περιμένοντας να υιοθετηθούν. Η πιθανότητα υιοθεσίας φαινόταν δύσκολη, καθώς ο Dalton πάσχει από εγκεφαλική παράλυση και επιληψία. Αν και πολλές οικογένειες έδειξαν ενδιαφέρον για τον Dawson, εκείνος φοβόταν ότι η εύρεση μιας μόνιμης οικογένειας θα σήμαινε απομάκρυνση από τον αγαπημένο του αδερφό.
Όμως ένα ζευγάρι από τη Φλόριντα, η Robbin και ο Steven αποφάσισαν να υιοθετήσουν και τα δύο αγόρια ωστέ να μην χρειαστεί να αποχωριστούν ποτέ. Έτσι κατάφεραν να μεγαλώσουν μαζί, ενταγμένα στην ίδια οικογένεια. Όταν ο Dawson έφτασε στο νέο του σπίτι στη Φλόριντα, ήταν στη Β’ δημοτικού, αλλά το επίπεδο ανάγνωσής του ήταν αντίστοιχο με εκείνο του νηπιαγωγείου. Ωστόσο, με την αγάπη και την υποστήριξη που του παρείχε ο αδερφός του και η νέα τους οικογένεια, άρχισε να προοδεύει και να αναπτύσσεται.
Τα ιατρικά προβλήματα του Dalton ενέπνευσαν τον Dawson να ονειρευτεί να γίνει γιατρός, με την επιθυμία να φροντίζει τους ανθρώπους όπως οι γιατροί φροντίζουν τον αδερφό του. «Δεν υπάρχει τίποτα που δεν θα έκανα για τον Dalton, μου αρέσει να είμαι μαζί του», δήλωσε ο Dawson.
Ο Steven και η Robbin έχουν πλέον αποκτήσει ένα αυτοκίνητο για άτομα με ειδικές ανάγκες και ένα νέο αναπηρικό καροτσάκι για τον Dalton και συνεργάζονται με τοπικούς παράγοντες για να εγκαταστήσουν μια προσβάσιμη πισίνα στο σπίτι τους. «Ο Dalton είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου δόθηκε ποτέ», ανέφερε η Robbin σε ένα βίντεο στο YouTube που δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα. «Φέρνει περισσότερη χαρά και αγάπη από οποιοδήποτε άτομο που γνώρισα ποτέ».
