Το απολίθωμα ενός οστού ρινόκερου από την εποχή των Παγετώνων, που βρέθηκε στις Μυκήνες, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των επιστημόνων και θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα για τη σχέση των Μυκηναίων με τα παλαιοντολογικά ευρήματα. Το οστό ανήκει στο είδος Stephanorhinus, έναν δικέρατο ρινόκερο που ζούσε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική και βρέθηκε αποθηκευμένο σε υπόγειο δωμάτιο της Ακρόπολης των Μυκηνών, ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, αυτό το εύρημα αποτελεί το αρχαιότερο απολίθωμα που έχει βρεθεί σε ανασκαφές στην ηπειρωτική Ελλάδα και μαρτυρεί τη συνειδητή συλλογή και φύλαξή του από τους Μυκηναίους του 13ου αι. π.Χ. Ποιοι ήταν, όμως, οι λόγοι που τους ώθησαν να διατηρήσουν ένα τόσο σπάνιο αντικείμενο; Οι ερευνητές, όπως η Βασιλική Πλιάτσικα και οι συνάδελφοί της, Τζάκλιν Μέιερ και Κιμ Σέλτον, εξετάζουν την πιθανότητα το οστό να χρησιμοποιήθηκε σε θρησκευτικές τελετές, ως πιόνι παιχνιδιού ή ακόμα και ως σταθμίο. Το βάρος του (500 γραμμάρια) συμπίπτει με τη μίνα, μία μονάδα μέτρησης βάρους που χρησιμοποιούνταν τότε, γεγονός που ενισχύει αυτή την υπόθεση.

Η εύρεση αυτού του απολιθώματος δείχνει πως οι Μυκηναίοι είχαν συναίσθηση της αξίας και της μοναδικότητας του αντικειμένου, αναγνωρίζοντας το ως μέρος ενός μακρινού και φανταστικού παρελθόντος. Δεν αποκλείεται μάλιστα να το συνέδεσαν με μύθους και θρύλους για τεράστια πλάσματα, όπως οι Γίγαντες και οι Κύκλωπες, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της μυθολογίας τους. Επιπλέον, το εύρημα παρέχει σημαντικές πληροφορίες για το πώς οι αρχαίοι πολιτισμοί αντιλαμβάνονταν την αρχαιότητα και τη φύση γύρω τους.

Παράλληλα, οι επιστήμονες αναζητούν απαντήσεις για το πώς έφτασε το απολίθωμα στις Μυκήνες. Είναι πιθανό να προέρχεται από κάποιο κοντινό σημείο της Πελοποννήσου, όπως τα Καρνεζέικα στην Αργολίδα, αλλά δεν αποκλείεται να μεταφέρθηκε από πιο μακρινές περιοχές, όπως η Τουρκία ή η Ιταλία, δεδομένου ότι τα απολιθώματα του Stephanorhinus έχουν εντοπιστεί σε διάφορα σημεία της Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής.

Το εύρημα αυτό, αν και σπάνιο, αποκαλύπτει μια πτυχή της αρχαίας κοινωνίας των Μυκηνών που δεν είχε προηγουμένως μελετηθεί σε βάθος: την ενασχόλησή τους με τη συλλογή αρχαίων και ιδιαίτερων αντικειμένων, καθώς και τη σημασία που έδιναν στα απομεινάρια ενός μακρινού παρελθόντος, που ίσως θεωρούσαν εξωτικό ή μυστηριώδες.