Η θεατρική επιτυχία που συζητήθηκε όσο λίγες την περασμένη χρονιά επιστρέφει: ο «Πουπουλένιος» του Μάρτιν ΜακΝτόνα ανεβαίνει ξανά στο Σύγχρονο Θέατρο από τις 3 Οκτωβρίου, με σημαντική ανανέωση στο καστ. Ο αγαπημένος Δημήτρης Πιατάς εντάσσεται στη δυναμική ομάδα των Αργύρη Αγγέλου, Νίκου Πουρσανίδη και Γεράσιμου Σκαφίδα, δημιουργώντας ένα δυνατό τετράγωνο επί σκηνής.

Ένα έργο που προκαλεί σκέψη

Ο «Πουπουλένιος» συνδυάζει το αστυνομικό θρίλερ με τη μαύρη κωμωδία, δημιουργώντας ένα έργο που καθηλώνει. Στην καρδιά της υπόθεσης βρίσκεται ένας συγγραφέας που ζει σε απολυταρχικό καθεστώς και ανακρίνεται για το περιεχόμενο των ιστοριών του – διηγήματα που παρουσιάζουν ομοιότητες με παιδοκτονίες που συγκλονίζουν την πόλη. Φαντασία και πραγματικότητα μπλέκονται σε ένα ατμοσφαιρικό τοπίο, που θέτει ερωτήματα για την τέχνη, την εξουσία και την ελευθερία έκφρασης.

Βραβευμένο διεθνώς

Το έργο έχει ήδη αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις: Olivier Award 2004, New York Drama Critics’ Circle Award 2004-2005 και δύο Tony Awards. Έχει προταθεί και για το Evening Standard Award, αποδεικνύοντας τη διεθνή αναγνώρισή του.

Ένα παραμύθι για μεγάλους

Η σκηνοθετική ματιά του Νικορέστη Χανιωτάκη εμβαθύνει στις θεματικές του έργου. Όπως αναφέρει ο ίδιος, «ο Πουπουλένιος» είναι ένα αιματοβαμμένο παραμύθι που ξυπνά, αντί να νανουρίζει. Δεν είναι ιστορία για παιδιά, αλλά για τον πόνο που φέρνουν μαζί τους κάποια παιδιά στην ενήλικη ζωή – ή και όχι ποτέ. Ένα έργο που προσεγγίζει τη βία, την έλλειψη αγάπης και τη σχέση της τέχνης με την κοινωνία.

Η ελευθερία λόγου και έκφρασης δεν είναι δεδομένη και οφείλουμε να την προστατεύουμε σε κάθε φάση της ανθρώπινης ιστορίας
Νικορέστης Χανιωτάκης

Λίγες παραστάσεις – μεγάλα ερωτήματα

Η παράσταση ανεβαίνει στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45), με πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου και προβολές κάθε Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Προσφέρεται early bird εισιτήριο στα 16 ευρώ έως τις 10 Αυγούστου.

Ο «Πουπουλένιος» δεν είναι απλώς ένα θεατρικό έργο – είναι μια εμπειρία που προκαλεί προβληματισμό και συναισθηματική ένταση. Μια ευκαιρία για το κοινό να σκεφτεί βαθύτερα, μέσα από το φίλτρο της τέχνης.