Από τη φτώχεια και τις δυσκολίες των παιδικών της χρόνων μέχρι τις μεγάλες πίστες της Αθήνας, η Ρίτα Σακελλαρίου έγραψε τη δική της ξεχωριστή ιστορία. Με μια φωνή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη, έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής και παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

Υπάρχουν φωνές που συνδέονται με μια εποχή και άλλες που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον χρόνο. Η Ρίτα Σακελλαρίου ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Μια γυναίκα με έντονη προσωπικότητα, αυθεντική λαϊκή ερμηνεία και μια σκηνική παρουσία που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη. Δεν τραγουδούσε απλώς τα τραγούδια της. Τα έκανε δικά της, τους έδινε χαρακτήρα και τα μετέτρεπε σε κομμάτια μιας συλλογικής μνήμης.

Το ονομά της ταυτίστηκε με μεγάλες λαϊκές επιτυχίες, με νύχτες γεμάτες μουσική, με έρωτες, χωρισμούς, πάθη και ιστορίες που ο κόσμος εξακολουθεί να τραγουδά. Πίσω, όμως, από τη γυναίκα που γνώρισε την αποθέωση στις μεγάλες πίστες, υπήρχε μια ζωή κάθε άλλο παρά εύκολη.

Τα δύσκολα πρώτα χρόνια

Η Μαργαρίτα, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1934 στη Σητεία της Κρήτης. Αργότερα, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στον Πειραιά.

Το 1947 έχασε τον πατέρα της, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Σε ηλικία μόλις 14 ετών παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Ο γάμος της δεν κράτησε και αναγκάστηκε να εργαστεί για να τα μεγαλώσει.

Δούλεψε στα Λιπάσματα, στου Παπαστράτου, αλλά και στη χωματερή, κάνοντας δύσκολες δουλειές για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.

Η αρχή…

Η επαγγελματική της διαδρομή στο τραγούδι ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 50, με εμφανίσεις σε μικρά λαϊκά μαγαζιά. Σε ένα από αυτά, στον “Μύλο” στο Πέραμα, την άκουσε ο μαέστρος Στέλιος Χρυσίνης, ο άνθρωπος που αναγνώρισε τις δυνατότητές της και τη βοήθησε στα πρώτα της βήματα.

Ο Χρυσίνης της έδωσε τα πρώτα της τραγούδια και αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους στην αρχή της καριέρας της.

Το 1962 ξεχώρισε με το “Στην Αγορά του Πειραιά”, ενώ στη συνέχεια βρέθηκε στο “Φαληρικόν” στις Τζιτζιφιές. Εκεί συνεργάστηκε με δύο σπουδαίες προσωπικότητες του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Γιάννη Παπαϊωάννου.

Δίπλα τους γνώρισε καλύτερα τον κόσμο του λαϊκού πάλκου, συμμετέχοντας για χρόνια στα προγράμματα και πραγματοποιώντας σημαντικές μουσικές συνεργασίες.

Η διαδρομή της δεν ήταν μια ξαφνική επιτυχία. Ήταν μια πορεία με δουλειά, υπομονή και σταδιακή αναγνώριση.

“Ιστορία μου, αμαρτία μου”: Το τραγούδι που άλλαξε τα πάντα

Αν υπάρχει ένα τραγούδι που έχει συνδεθεί όσο κανένα άλλο με το όνομα της Ρίτας Σακελλαρίου, αυτό είναι το “Ιστορία μου, αμαρτία μου“.

Σε μουσική του Γιώργου Μανισαλή και στίχους του Κώστα Ψυχογιού, το τραγούδι αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα της και την καθιέρωσε ως πρώτο όνομα.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του. Όπως είχε διηγηθεί η ίδια η τραγουδίστρια, η φράση “Ιστορία μου, αμαρτία μου” ήταν κάτι που συνήθιζε να φωνάζει αυθόρμητα την ώρα που τραγουδούσε. Ο στιχουργός Κώστας Ψυχογιός την άκουσε και πρότεινε στον Γιώργο Μανισαλή να μετατρέψουν τη φράση σε τραγούδι.

Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η ίδια είχε αποκαλύψει ότι ο κόσμος ζητούσε το τραγούδι στο μαγαζί προτού ακόμη κυκλοφορήσει σε δίσκο.

Ήταν η στιγμή που η Ρίτα Σακελλαρίου πέρασε σε μια νέα εποχή. Από μια τραγουδίστρια που διεκδικούσε τη θέση της στον χώρο, έγινε μια μεγάλη λαϊκή πρωταγωνίστρια.

Το “Κουίν Αν”, η νυχτερινή Αθήνα και ο Ανδρέας Παπανδρέου

Η Ρίτα Σακελλαρίου δεν συνδέθηκε μόνο με τα τραγούδια της, αλλά και με μια ολόκληρη περίοδο της αθηναϊκής νυχτερινής ζωής. Με τον δεύτερο σύζυγό της, τον παλαιστή Στέφανο Σιδηρόπουλο, απέκτησε ακόμη τρία παιδιά. Μαζί δημιούργησαν το περίφημο νυχτερινό κέντρο “Κουίν Αν”, στην Εθνική Οδό, το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Από το μαγαζί πέρασαν πολλοί γνωστοί άνθρωποι της εποχής, ενώ ανάμεσα στους θαμώνες του βρέθηκε και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Η ιδιαίτερη σχέση του τότε πρωθυπουργού με τη μουσική της Ρίτας Σακελλαρίου έχει μείνει στη συλλογική μνήμη, με τα τραγούδια “Αυτός ο άνθρωπος αυτός” και “Ιστορία μου” να συνδέονται με τις γιορτές και τις προσωπικές του μουσικές προτιμήσεις.

Το “Αυτός ο άνθρωπος αυτός”, σε στίχους της Μάρως Μπιζάνη και μουσική του Λυκούργου Μαρκέα, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ζεϊμπέκικα της εποχής.

Η Ρίτα είχε πλέον κατακτήσει μια θέση που δεν περιοριζόταν στα όρια της μουσικής σκηνής. Είχε γίνει κομμάτι της ελληνικής λαϊκής κουλτούρας.

Η παρουσία της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση

Η καλλιτεχνική της διαδρομή δεν περιορίστηκε στις πίστες και στη δισκογραφία.

Η Ρίτα Σακελλαρίου συμμετείχε σε κινηματογραφικές παραγωγές της δεκαετίας του 1960 και των αρχών του 1970, ενώ η φωνή της ακούστηκε σε τραγούδια που συνδέθηκαν με γνωστές ελληνικές ταινίες.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί η συμμετοχή της στο τραγούδι “Άπονε” για τις ανάγκες της ταινίας “Το Ανθρωπάκι” του Γιάννη Δαλιανίδη, το 1969, όπου δάνεισε τη φωνή της στη Μάρθα Καραγιάννη. Το 1998 έκανε και τηλεοπτική εμφάνιση στη δημοφιλή σειρά του MEGA “Δύο Ξένοι”, αφήνοντας ακόμη ένα μικρό αποτύπωμα πέρα από τον χώρο της μουσικής.

Το τέλος μιας μεγάλης διαδρομής

Τον Αύγουστο του 1998, η υγεία της άρχισε να παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα. Οι ιατρικές εξετάσεις αποκάλυψαν ότι έπασχε από καρκίνο. Ακολούθησε θεραπεία και ένα δύσκολο διάστημα μακριά από τη ζωή που είχε συνηθίσει.

Ωστόσο, η αγάπη της για το τραγούδι παρέμενε ισχυρή. Το 1999 ταξίδεψε στην Αυστραλία, όπου πραγματοποίησε τις τελευταίες της εμφανίσεις μαζί με τον Γιάννη Ντουνιά και τον Θανάση Κομνηνό.

Ήταν η τελευταία φορά που το κοινό είχε την ευκαιρία να τη δει ζωντανά στη σκηνή.

Στις 6 Αυγούστου 1999, η Ρίτα Σακελλαρίου έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 64 ετών.

Άφησε πίσω της πέντε παιδιά, μια μεγάλη δισκογραφική διαδρομή και ένα ρεπερτόριο που εξακολουθεί να ακούγεται, να τραγουδιέται και να συγκινεί.

Η Ρίτα που δεν ξεχάστηκε ποτέ

Η Ρίτα Σακελλαρίου δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση τραγουδίστριας. Ήταν μια προσωπικότητα που συνδύαζε τη λαϊκή αυθεντικότητα με τη λάμψη της μεγάλης πίστας. Είχε έντονο χαρακτήρα, ιδιαίτερο χιούμορ, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να μεταφέρει συναίσθημα χωρίς περιττές υπερβολές.

Η ιστορία της είναι και η ιστορία μιας γυναίκας που ξεκίνησε από πολύ δύσκολες συνθήκες, εργάστηκε σκληρά και κατάφερε να διεκδικήσει τη θέση της σε έναν χώρο που δεν πρόσφερε εύκολα ευκαιρίες.

Σήμερα, περισσότερα από 27 χρόνια μετά τον θάνατό της, τα τραγούδια της εξακολουθούν να έχουν ζωή. Ακούγονται στα ραδιόφωνα, στις παρέες, στα νυχτερινά κέντρα και στις μουσικές αναδρομές μιας ολόκληρης εποχής.

Γιατί η Ρίτα Σακελλαρίου δεν άφησε πίσω της μόνο επιτυχίες. Άφησε έναν τρόπο ερμηνείας, μια ξεχωριστή παρουσία και μια μουσική παρακαταθήκη που δεν εξαρτάται από τη νοσταλγία.

Και κάθε φορά που ακούγεται το “Ιστορία μου, αμαρτία μου”, η φωνή της επιστρέφει. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και αυθεντική. Κάποιες φωνές δεν σβήνουν όταν σταματούν να τραγουδούν. Η Ρίτα Σακελλαρίου είναι μία από αυτές.